Het is toch maar een huisdier?

Iedereen die een huisdier heeft, kan weten hoeveel een mens voor een dier kan voelen. Het voelt bij sommige mensen alsof bijvoorbeeld de hond een gezinslid is en geen huisdier. Hierdoor kun je het gevoel krijgen dat een huisdier veel meer is dan alleen een huisdier en kun je niet meer zonder hem of haar. Maar helaas komt aan alles een einde. Als een dier sterft, valt er een enorm gat in het gezinsleven. Een gat dat helaas bijna niet meer te repareren valt.

Veel mensen hebben mentale baat bij huisdieren. Mensen hebben gewoon soms een trouw maatje nodig. Ongeveer 49% van de Nederlandse huishoudens hebben een of meerdere huisdier(en). Dit komt erop neer dat de huisdierenpopulatie in Nederland op ongeveer 25 miljoen ligt.

Emotionele steun

Mensen kunnen een onuitgesproken band hebben met hun huisdier. Het wordt naarmate de tijd verstrijkt een soort van soulmate. In moeilijke tijden kan je huisdier veel steun bieden. Het wordt een soort van psycholoog. Je vertelt alles tegen bijvoorbeeld je hond en daardoor wordt de band sterker.

En soms zijn (huis)dieren gewoon nodig. Neem bijvoorbeeld blindengeleidehonden, die blinde mensen leiden in taken die voor veel mensen normaal zijn. Dat honden taken van mensen kunnen overnemen die het zelf niet meer kunnen, is een geweldig iets dat onmisbaar is in de samenleving van tegenwoordig.

Meer dan alleen een huisdier

Stel je voor, je hebt geen broertjes of zusjes. Je bent ongeveer 5 jaar oud en krijgt dan een hondje. Je groeit samen op en krijgt een enorm gevoel van zielsverbondenheid. Op een punt zie je haar als je zusje. Je bent samen opgegroeid, je hebt goede en slechte tijden gekend. Ze was er altijd. Als je verdriet had, likte ze je tranen af en ging ze naast je liggen met haar kleine koppie op je bovenbeen. Je voelt je minder alleen en je kunt alles tegen haar vertellen.

“Dieren weten precies wanneer ze bij je moeten komen”

Volgens Petra Nelstein, auteur van het boek “Als je Lievelingsdier sterft”, raken dieren aangepast op wie jij bent. “Als je opgroeit met bijvoorbeeld je hond, leer je elkaar heel goed kennen. Het dier voelt haarfijn aan wie je bent. Hierdoor krijg je een onuitgesproken band met bijvoorbeeld je hondje. Dieren hebben een heel sterk intuïtief vermogen, wat bij mensen een beetje ontbreekt. Dieren die weten precies wanneer ze bij je moeten komen, wanneer je bijvoorbeeld verdrietig bent. Hierdoor ontstaat een enorm gevoel van zielsverbondenheid.”

De ergste nachtmerrie

11 jaar later. Het is het jaar 2017. Je bent net klaar met de middelbare school en je staat op het punt om je droomopleiding te gaan volgen. De wereld gaat voor je open. De tijd is harder gegaan dan dat je ooit kon voorstellen. Veel te hard. Twee weken eerder kreeg je lieve hondje medicatie, omdat de dierenarts dacht dat ze een kleine hoest had.

Na een lange dag bij je vakantiebaantje, haalt je vader je op. Hij bereidt je in de auto al voor: “Er is slecht nieuws.” Je gedachten beginnen te racen, maar in het geheim wist je het al, maar je hield hoop dat het niet waar kon zijn. Ze dachten dat ze een kleine hoest had, maar de dokter hoort een ruis bij haar hart.

Je komt thuis en hoort haar blaffen van blijdschap dat je thuiskomt. Ongeveer een minuut later begint ze te kuchen. En je moeder probeert het zo zacht mogelijk te brengen. “Ons lieve hondje heeft een hartruis.” Je krijgt een enorme klap en vraagt direct: “Kan ze hiermee leven en hoe lang kan ze hiermee leven?” Volgens de artsen kan een hond ermee leven, maar wel met zware hartmedicatie. De artsen kunnen niet precies zeggen hoe lang ze ermee kan leven. Kan een week zijn, kan een maand zijn of kan zes maanden zijn. Je hoopt zo dat ze nog even bij je zal zijn.

“Mensen krijgen het gevoel dat ze God moeten gaan spelen”

Petra Nelstein merkt vaak dat veel mensen moeite hebben met het aankomende overlijden van hun geliefde huisdier.”Het meest pijnlijke wat er gebeurt als je een huisdier gaat verliezen, is het gevoel dat je God moet gaan spelen. Dat is waar de meeste mensen in vastlopen met het aankomende sterven van het dier. Want ze vragen zich af: Wat moet ik doen? Is het nu al tijd? Wie ben ik dat ik zeg dat het tijd is voor een dier om te sterven? Misschien wil hij of zij nog wel langer doorleven. Uit gesprekken die ik met mensen voer komt dit vaak als het meest pijnlijke punt naar boven.”

“Mama, zal ze vannacht nog overleven?”

In de eerste paar maanden na de diagnose, wordt je steeds banger voor de dood die steeds vaker om het hoekje komt kijken. Je kijkt elke dag naar haar en je denkt en zegt hardop: “Blijf asjeblieft bij mij”. Bijna elke avond voordat je slapen gaat, vraag je aan je moeder: “Mama, zal ze vannacht nog overleven?”

De laatste dagen

Het is inmiddels acht maanden na de diagnose. Haar toestand wordt steeds erger en de dosering van de medicatie wordt steeds meer. Kan dit nog wel langer doorgaan? Op 4 april kom je thuis. Je had in de trein al een heel naar voorgevoel. Je zag je ouders al voor het raam zitten. Je stapt binnen en het eerste wat je vraagt is: “Is ze dood?” Je ouders zitten huilend bij je en melden je dat je lieve schat vol met vocht zit en uiteindelijk zal stikken in haar eigen vocht. Je ouders wouden het eerst met je bespreken, voordat ze een besluit zouden nemen. Jullie willen het niet zover laten komen dat ze stikt. Hoe moeilijk het ook is, jij en je ouders besluiten om haar over 2 dagen in te laten slapen. Nog 2 laatste dagen dat ze nog kan genieten van alle dingen die ze niet meer mocht hebben. Ze kreeg frikadelletjes en knakworstjes. Het eten waar ze zo van hield, maar was door haar hart te zout voor haar. Je zal nooit meer een knakworstje eten. Het geeft teveel herinneringen.

“Na drie jaar, heb ik nog steeds verdriet om Joerie”

Fotograve Simone Henken, heeft een fotoserie gemaakt over haar overleden hond Joerie. “Het is een hele lange aanloop geweest naar haar overlijden. Daardoor heb ik ook tijd gehad om al die foto’s te maken. Ik heb over een periode van 3 maanden de foto’s gemaakt voor en nadat ze stierf. Ik heb het gevoel dat ik 3 maanden lang onder stroom heb gestaan van de spanning. En elke keer spookte de vraag door mijn hoofd: Wanneer ga je nou de dierenarts bellen? Het is een heel lastig en heel verdrietig proces. Het zat er duidelijk aan te komen, alleen wanneer stop je het en hoelang wil je het nog laten doorgaan?”

“Ik heb langer gerouwd om Joerie dan over mijn eigen moeder. Want Joerie was altijd bij me.

Simone Henken
© Simone Henken

Vaarwel

Je hondje is op 6 april 2018 overleden. Je wou er niet bij zijn toen ze ingeslapen werd. Je wilde je lieverd niet zien sterven. Je vader brengt je naar familie en je ziet haar nog voor 1 laatste keer bovenop de bank staan. Haar plekje waar ze tegen iedereen blafte. Je probeert je tranen te bedwingen, maar je barst uit elkaar en beseft dat dit de laatste keer is dat je haar ziet. Je zegt voordat je gaat tegen haar: “Vaarwel en misschien tot ooit.” Je zal haar nooit vergeten. Nooit.

“Het rouwproces is bij iedereen anders”

Volgens Petra, kan het rouwproces bij iedereen heel erg verschillen. “Het rouwproces is altijd anders. Een dier is geen mens, maar de pijn is er niet minder om. Mensen denken meestal ook dat je meer moet rouwen over een overleden mens dan over een overleden dier, maar soms ligt dat heel dicht naast elkaar. Afhankelijk van hoe de verbinding is geweest met mens en/of het dier, is het rouwproces altijd anders.”

Dieren hebben het vermogen om zich heel erg lang staande te houden voor zijn of haar eigenaar.”

Petra Nelstein

Het gemis kan nu echt beginnen

Je komt binnen in een leeg huis. Tranen sijpelen over je wangen. Vroeger werd je door haar getroost en likte ze je tranen weg. Maar wie likt nu je tranen weg? Niemand. Want ze is weg. Voorgoed. Het besef is er nog niet echt en je wil het eigenlijk niet geloven. Maar helaas is het wel de realiteit.

Een teken van hierboven

Je zit ’s avonds op de bank. Je bent samen met je ouders aan het rouwen. Ze is nu echt weg. Maar dan kijk je uit het raam. Het felste licht dat je ooit hebt gezien. Je ziet een stairway to heaven. Trappen gemaakt van wolken. Woorden schieten tekort. Je bent sprakeloos. Je begint nog meer te huilen. Maar je komt tot het besef: “Dit is niet voor niets.” Het is goed zo. Jullie hebben het goed gedaan. Dit was het teken dat je nodig had om te weten dat het goed is. Dit is het begin van afsluiting. Maar je bent er nog lang niet.

“Een hond is eigenlijk net zoals een kind”

Volgens Simone Henken, kan een nieuw dier het andere dier niet vervangen. “Wat vind ik van mensen die zeggen: neem gewoon een nieuwe hond? Als mensen zo praten dan kun je ook wel zeggen: Je ouders zijn overleden. Dan neem je toch een nieuwe vader, of een nieuwe moeder? Maar het zal niet hetzelfde zijn, toch? Je zegt toch ook niet: ach je kind is dood, maak maar een nieuwe?”

“Een hond is eigenlijk net zoals een kind. Mensen die nooit dieren hebben gehad, kunnen dat gevoel niet begrijpen. Ik vond het overlijden van Joerie erger dan dat van mijn eigen moeder. Erg he? Eigenlijk mag je dat niet zeggen, maar het is wel zo. Want Joerie was altijd bij me. Het is keihard, maar wel de waarheid.”

Als mensen zo praten dan kun je ook wel zeggen: Je ouders zijn overleden. Dan neem je toch een nieuwe vader, of een nieuwe moeder? Maar het zal niet hetzelfde zijn, toch? Je zegt toch ook niet: ach je kind is dood, maak maar een nieuwe?

Simone Henken

Het rouwproces

Het missen gaat nu echt beginnen. Je hebt het gevoel dat je hart elke dag een beetje meer afsterft. Je wordt met de dag verdrietiger. Je wordt gek in je hoofd en je weet niet meer wat je moet doen. Je gaat naar school, maar je kunt het na 1 dag al niet meer aan. Je zit alleen in een enorme bus en je kunt wel in tranen uitbarsten. Maar dat doe je niet. Je wil je sterk houden. Maar zodra je thuiskomt, barst je in tranen uit.

Verdergaan

De eerste week zonder jouw lieverd. Je gaat naar school, maar ziet er elke dag tegenop om weer naar huis te gaan. Want het geblaf is er niet meer. Alleen maar die doodse stilte. Jij en je ouders besluiten om na ongeveer een week een nieuw hondje te kopen. Niet dat het ooit weer hetzelfde zal zijn, maar dat je troost aan hem hebt en dat hij je weer kan laten lachen. Want je lieverd vergeet je nooit meer en is niet te vervangen.

De schattige pluizenbol die je weer liet lachen

Je ouders komen thuis met een schattige pluizenbol. Voor de eerste keer kon je weer een lach op je gezicht toveren. Hij is een schat, maar wel heel erg vervelend. Maar naarmate de tijd verstrijkt, begin je van hem te houden en wil je hem niet meer kwijt. Een jaar verstrijkt. Je kunt weer lachen. Je denkt nog wel aan haar, maar je wordt afgeleid door hem. Hij zorgt voor leven in de brouwerij. Hij laat je het verdriet voor even vergeten en maakt je leven een stukje beter.

Uit het oog, maar nooit uit het hart

Want hoe moeilijk het ook is, je moet verdergaan zonder haar. Het zal nooit meer hetzelfde zijn. Er hangen twee schilderijen in het huis, met haar mooie koppie. Vergeten zal je haar nooit. Je zal haar altijd bij je dragen. Ze is uit het oog, maar nooit uit het hart.

*De ervaringen zijn mijn eigen persoonlijke ervaringen en zijn waargebeurd toen mijn hondje Dribbel kwam te overlijden.

Met dank aan:

Simone Henken, Petra Nelstein, NVG Dierenvoeding, Dibevo.

Ter nagedachtenis van mijn lieve Dribbel (2007-2018). Het liefste hondje van deze aardebol. En nu ook van de hemel.

Comments

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Verder lezen? Wat dacht je hiervan: