Een week uit het leven van..

Mijn naam is Tamara, een negentienjarig meisje dat dol is op volleybal, lezen, schrijven en muziek luisteren. Ik woon in een leuke stad in Nederland en woon samen met mijn ouders en mijn broer. Een normaal leven dus. Toch..? Niet helemaal. Ik ben slechthorend en heb daardoor wel een ander leven dan de meeste negentienjarige meiden.

In 2015 waren er 163.135 mensen slechthorend in Nederland waarvan 6% onder de twintig jaar was. Dat zijn dus 9788 mensen. Één van die 9788 mensen ben ik dus. Ik ben al sinds mijn geboorte slechthorend doordat ik te vroeg ben geboren. Ik werd geboren met 32 weken en ik woog 765 gram. Uiteindelijk heb ik hier weinig aan overgehouden, behalve mijn oren die niet goed ontwikkeld zijn. Sinds dat ik twee jaar ben, draag ik gehoorapparaten.

Ik was hier ongeveer anderhalf jaar oud

Mijn huidige leven ziet er dus wel wat anders uit dan een doorsnee negentienjarig meisje en dat alleen maar omdat ik slechthorend ben. Hieronder kan je een week uit mijn leven bekijken, lezen en horen!

Maandag

Na een leuk weekend begint school weer

‘Ik vind school hartstikke gezellig maar het is ook vermoeiend. Het is bijvoorbeeld nooit stil in de klas en ik moet me juist heel erg concentreren om de docent goed te verstaan. Het scheelt dat ik solo-apparatuur heb waardoor het verstaan van de docent beter gaat, maar het is nog steeds niet makkelijk. Solo-apparatuur is een hulpmiddel waardoor je de docent beter kan verstaan, waar die ook is. Ik gebruik eigenlijk mijn solo-apparatuur niet tot nauwelijks, omdat ik het gênant vind. Ik weet dat het er is om me te helpen maar het is niet ‘normaal’. En dat is juist iets wat ik wil, normaal zijn. Gelukkig heb ik een fijn groepje met vriendinnen die mij regelmatig helpt als ik toch iets niet verstaan heb. Ik ga vaak vooraan zitten bij de docent zodat ik die goed kan verstaan. Als ik een andere docent heb dan normaal, geef ik gelijk aan dat ik slechthorend ben en dat ze duidelijk moeten articuleren. Dat doen ze gelukkig altijd, ze doen daar nooit moeilijk over. Mijn klasgenoten vinden het niet raar dat ik slechthorend ben, ze helpen me juist. Dat is heel fijn. Ik hoor vaak van andere mensen dat ze niet merken dat ik slechthorend ben, dat is een groot compliment voor me. Vaak hebben slechthorenden moeite met communiceren, spreken en kunnen ze een taalachterstand hebben. Gelukkig heb ik daar weinig moeite mee, dankzij veel bezoeken aan een logopediste. Ik heb veel instanties bezocht om me zo optimaal mogelijk te ontwikkelen en na negentien jaar kan ik eindelijk met trots zeggen dat ik me prima voel zoals het nu is! ‘

Hoe hoort een slechthorende in de klas? Beluister het zelf!

Alle rechten van de CD gaan naar Peter Smit i.s.m Nationale Hoorstichting

DINSDAG

Een bezoek aan het Audiologisch Centrum

‘Ik kom al sinds mijn geboorte in het Audiologisch Centrum (afgekort= AC). Bij het AC controleren ze je gehoor en je gehoorapparaten. Ze doen allemaal testjes zoals het nazeggen van woorden en uit al die testjes kunnen ze opmaken of je gehoor achteruit gegaan is of stabiel is gebleven. Bij mij blijft het al een paar jaar stabiel, daar ben ik wel blij mee. Ik ben wel een beetje bang om doof te worden omdat je dan wel in een heel klein wereldje leeft. Gelukkig heeft mijn begeleider bij het AC gezegd dat ik me daar nog geen zorgen over hoef te maken.’

De onderzoeksruimtes in het Audiologisch Centrum in Zwolle waar ik al mijn hele leven kom.

‘ Wie zou er nou weer in de wachtkamer zitten?’

Anke van der Meijde, GZ-psycholoog bij het Audiologisch Centrum in Zwolle

‘ Ik ben GZ-psycholoog bij het Audiologisch Centrum en ik doe diagnostisch onderzoek bij slechthorende kinderen. Ik kijk daarbij naar de verstandelijke ontwikkeling maar ook naar schoolvaardigheden, de manier van contact maken en concentratie. Want ook slechthorende kinderen kunnen van allerlei soorten problemen hebben zoals concentratieproblemen of autisme. Er komt van alles langs tijdens mijn werkdag. Ik ben ook onderdeel van de Vroegbehandeling, de baby’s worden al heel vroeg onderzocht op slechthorendheid. Via de Jeugdgezondheidszorg worden baby’s al in de eerste week na de geboorte onderzocht. Blijkt dat het kindje dan al geen of minder geluid door krijgt, dan worden ze gelijk doorverwezen naar het Audiologisch Centrum. Ze kunnen dan gezinsbegeleiding krijgen via de Vroegbehandeling, sommige kindjes worden dan op een groep geplaatst met andere slechthorende en dove kindjes en ik ben behandelcoördinator van die groep. Bij die kindjes doe ik onder andere ontwikkelingsonderzoek. Verder organiseer ik trainingsgroepen voor slechthorende kinderen.

Afbeeldingsresultaat voor ajongh

Ik vind het heel erg leuk om met kinderen te werken want ze zijn grappig, origineel en je kan nog zoveel aan ze zien. Ook heb je veel met ouders te maken en ouders zijn minstens net zo interessant. Elke keer voordat ik mensen uit de wachtkamer haal, vraag ik me af: wie zou er nu weer in de wachtkamer zitten? Elk onderzoek is anders en ieder persoon is anders, dat maakt het zo leuk. Als je mij bij komt, is het al bekend dat je slechthorend of doof bent maar dan willen we toch de ontwikkeling onderzoeken in verband met een goede begeleiding en advisering. Dit doen we bij alle soorten leeftijden. De kinderen lopen vaak achter met hun taalontwikkeling dus we onderzoeken wat de leermogelijkheden zijn van deze kinderen. Vooral de niet-talige ontwikkeling is dan interessant. Bij een ontwikkelingsonderzoek komen de ouders mee (alleen bij kleine kindjes blijven ze het hele onderzoek aanwezig red.) Tijdens het gesprek met de ouders gaat het kindje spelen met een stukje speelgoed. Aan het speelgedrag van een kindje kan je al heel veel zien. Intussen krijg je informatie van de ouders over de bevalling, de vroege ontwikkeling enzovoort. Nadat een kindje gewend is, wordt er een test afgenomen. Die testen zijn voor jonge leeftijd heel speels gemaakt zodat het niet als een test aanvoelt. Wanneer kinderen ouder worden, wordt het natuurlijk moeilijker en serieuzer. Tot en met de middelbare-school-leeftijd, blijven we onderzoek doen. Ik bereken bij jongere kinderen gelijk de uitslag en dan kan ik ze ook vergelijken met andere slechthorende of dove kinderen. Er zijn kinderen die leuk kunnen spelen met de puzzeltjes en plaatjes in de testjes maar zodra we iets gaan doen met taal, dan worden ze heel onzeker of gaan ze soms huilen maar dan is er wel wat meer aan de hand. Ik vind het wel moeilijk als het kind een contactstoornis lijkt te hebben en de ouders doen alsof het allemaal wel mee valt. Ook kinderen met hechtingsproblemen zijn moeilijk om te onderzoeken. Ik heb eens een jongetje van zeven jaar gehad gehad die gewoon niet alleen durfde te zijn met mij en de kamer uitliep. Ja dat vind ik sneu om te zien’.

WOENSDAG

Lekker even sporten!

‘Woensdag is mijn vaste sportdag, dan ga ik volleyballen. Ik hou echt van volleybal, het is een prachtige sport. We trainen in de sportzaal van mijn middelbare school en onze wedstrijden spelen we in onze sporthal. De training is altijd leuk, we doen veel verschillende oefeningen en we sluiten altijd af met een wedstrijdje. Tijdens het volleyballen merk ik wel dat ik slechthorend ben, ik loop soms iemand ondersteboven omdat ik diegene niet hoor roepen om de bal. Ook weet ik niet altijd of de scheidsrechter al gefloten heeft of niet, omdat we vaak in een drukke sportzaal spelen en dan klinken er meerdere fluitjes door elkaar. Dat is niet altijd even handig maar gelukkig helpt mijn team mij goed. Ik ben wel benieuwd hoe mijn teamgenoten en trainer dit zien’.

‘ Je helpt elkaar  met volleybal in het veld, maar ook buiten het veld’

Emma Magré, teamgenoot bij EVV Elburg.

Emma: ‘Ons team is een heel gezellig damesteam wat nog maar kort bij elkaar is. Niemand heeft een hekel aan elkaar, iedereen kan goed met elkaar opschieten. Teambelang is sowieso belangrijk in volleybal want je helpt elkaar in het veld, maar ook buiten het veld. Ook als je geblesseerd bent of een handicap hebt, zoals slechthorendheid. ‘

‘Ik ben het gewend om een slechthorende in het team te hebben want ik speel al een aantal jaar met je samen. Ook werk ik in de zorg met oudere mensen die ook soms slechthorend zijn. Daarom weet ik wat ik moet doen in het veld om ervoor te zorgen dat jij ook alles mee krijgt. Dit doe ik door extra, duidelijke gebaren te maken en rustig te praten en volgens mij gaat het dan best goed. Bij sommige mensen uit het team merk ik wel dat ze er minder begrip voor lijken te hebben of ze weten niet zo goed wat ze moeten doen, terwijl de oplossing best wel simpel is. Ik heb ook liever dat we met z’n drieën een bal gaan pakken omdat jij toevallig geen ‘los’  hoorde (‘los’ is het codewoord in de volleybalsport voor; ik pak de bal, jij blijft ervan af.). Volleybal blijft nou eenmaal een teamsport en slechthorenden horen daar gewoon bij. Het is jammer dat er nog niet zoveel nagedacht wordt over aanpassingen voor slechthorenden, er is namelijk veel lawaai in zo’n hal. Daarom zouden ze verschuifbare wanden moeten hebben in elke zaal, die kaatsen namelijk het geluid terug in het eigen veld. Dan heb je geen last van de meerdere fluitjes in de hal én rolt de bal minder snel een ander veld in. Hopelijk gaan ze hierover wel nadenken want dat is gewoon net wat fijner voor jou en alle andere slechthorende volleyballers.’

‘ Slechthorend zijn hoeft geen belemmering te zijn’

Patrick Sijbel, mijn trainer van Dames 3 bij EVV Elburg

‘Het team is een gezellig team waarbij gezellig spelen voorop staat. Natuurlijk willen we winnen maar niet ten koste van alles. Iedereen speelt in de wedstrijd, het is echt een sociaal team. Dat merk je ook heel erg onderling, iedereen werkt met elkaar samen. We hebben twee slechthorenden in het team waarvan één doof is aan één oor en de andere ben jij dus. Ik merk tijdens de training niet dat je slechthorend bent want je functioneert gewoon. Van de andere slechthorende merk ik het wel en die mist soms ook wel een bal als ze het niet gehoord heeft. Soms is dat even balen maar het hoort erbij. Als trainer pas ik niet de training op jullie gehoorproblemen aan maar ik zorg er wel voor dat jullie mij altijd kunnen verstaan. Ik zal dus nooit achter jullie gaan staan en dan uitleg geven want dat horen jullie niet. In het beginfase van mijn trainerschap, toen ik de C-jeugd trainde (waar ik ook in speelde red.) wist ik al wel hoe ik ermee om moest gaan omdat mijn eigen moeder slechthorend is. Maar door de jaren heen ontwikkel je als trainer en leer je nog meer over hoe je ermee om moet gaan. Ik kan me voorstellen dat alles doffer klinkt als je niet goed hoort en dat je enorm moet inspannen om alles te volgen. Slechthorend zijn hoeft niet persé een belemmering te zijn maar je kan het wel als een belemmering ervaren. Ik denk ook dat zoiets mijn insteek zou zijn als ik nu slechthorend zou worden. Ik zou het niet fijn vinden om slechthorend te worden want je wil toch alles kunnen waarnemen en ook in mijn werk is het niet handig. Ik werk namelijk als filiaalmanager bij de Xenos in Dronten en daar ben je echt een spin in het web, je krijgt veel prikkels binnen. Als je dan slechthorend bent, kan ik me goed voorstellen dat het heel uitputtend is. Maar ik heb altijd geroepen, ik wordt liever doof dan blind.’

DONDERDAG

Vrije tijd is belangrijk

‘Ik heb best wat vrije tijd nodig omdat ik snel moe ben. Als je slechthorend bent, versta je niet alles even goed en moet je echt veel moeite doen om zoveel mogelijk mee te krijgen in een gesprek. Dit kost heel veel energie en daarom heb ik aardig wat vrije tijd nodig. Hoe voelt dit voor mij? Dat kan je hieronder lezen in mijn dagboek.’

Lief dagboek,

Ik ben de hele week al moe en vandaag is het nog een stukje erger geworden. Overprikkeld zijn, zo noem ik dat. Ik weet natuurlijk wel waar het aan ligt, namelijk teveel (leuke) afspraken in één week. Ook al zijn het leuke afspraken, het sloopt me alsnog. Als ik overprikkeld raak, merk ik dat nooit van te voren. Het is net als een donderslag bij heldere hemel. Het raakt me en het doet nog zeer ook. Ik voel geen pijn maar ik voel me verschrikkelijk uitgeput. Vaak trek ik me dan even terug op de wc zodat mensen mij niet hoeven te zien. Ik heb dan behoefte aan rust en geen geluid. Soms zet ik dan ook nog mijn gehoorapparaten uit, wat is die stilte dan lekker! Gelukkig duurt dit nooit heel lang en kan ik er redelijk goed mee omgaan. Het is een waarschuwing van mijn lichaam dat ik rustiger aan moet doen maar soms wil je ook gewoon ‘normaal’ zijn. Ik zou bijvoorbeeld vaker naar een verjaardag gaan maar helaas kan dat niet altijd, het is te luidruchtig voor me. Ook een gesprek met vriendinnen is vaak lastig, ze praten vaak door elkaar heen waardoor ik niet alles kan verstaan en maar moet gissen naar wat iedereen zegt. In het weekend kan ik gelukkig uitslapen en zo tank ik weer bij. Je moet immers wel een beetje plezier kunnen maken in het leven!

Vriendschap met een slechthorende; een gesprek met een vriendin



Samira Veldman, vriendin sinds de middelbare school

Tamara: We hebben elkaar voor het eerst ontmoet op de middelbare school, merkte je toen dat ik slechthorend was?

Samira: ‘Nee, totaal niet. Ik wist het natuurlijk al omdat we samen heel kort op de basisschool hadden gezeten dus het scheelde dat ik al wist wie je was. Ik heb ook nooit gedacht dat je anders was of bent door je slechthorendheid. Je bent gewoon heel open en sociaal. Ook leg je makkelijk contact met andere mensen.

T: Grappig, dat zijn juist eigenschappen die slechthorenden minder ontwikkelen omdat ze contact moeilijk leggen vinden.

S: ‘ Nou ik heb er nooit wat van gemerkt dat je dat moeilijk vond’

T: Je vader is ook slechthorend, is het daarom ook makkelijker voor jou om met slechthorenden om te gaan?

S: ‘Ja, hij draagt ook twee gehoorapparaten dus dat is wel erg herkenbaar. Voor de rest merk ik dat hij drukke situaties liever mijdt en weet ik duidelijk moet praten. Die dingen zitten er gewoon goed in dus ik weet wel hoe ik met slechthorenden om moet gaan. Maar ik merk bij jou niet dat je stukken mist.’

T: Stel, je zou zelf slechthorend worden binnen een paar jaar. Hoe zou je dat vinden?

S: ‘Dat is een moeilijke vraag.. Ik zou heel erg gaan balen omdat je toch bepaalde dingen gaat missen. Want ik hoor nu nog wel goed maar dan  ineens niet meer, dat is toch wel raar. Je moet een bepaalde knop omzetten en als je vanaf je geboorte al slechthorend bent, weet je niet beter. Ik denk niet dat mijn vrienden en familie het slecht zou opvatten, ik denk dat ze me juist zouden steunen.’

VRIJDAG

 Er moet ook gewerkt worden..

‘ De afgelopen jaren heb ik bijbaantjes in de horeca gehad waarvan de meeste recente een mix was van afwasser, bediening en achter de bar staan. Het is een leuke bijbaan maar horeca is wel erg fysiek. Gelukkig heb ik leuke collega’s, zij kunnen je werk wel maken of breken. Als je namelijk geen leuke collega’s hebt, is het ook minder leuk om er te werken. Mijn collega’s zijn nooit vervelend als het gaat om mijn slechthorendheid, ze maken er heel soms grapjes over maar altijd op een respectvolle manier. Vaak maak ik er zelf ook grapjes over, dat heb ik eigenlijk altijd al gedaan. Hierdoor maak je het voor je collega’s duidelijk dat zij het ook mogen doen maar met mate natuurlijk.

Glaswerk, Glazen, Horeca, Drinken, Bierglas, Glas

Op mijn werk maak ik voornamelijk drankjes en breng die naar de gasten. Soms neem ik ook bestellingen op. Ik ben dus best veel bezig met andere mensen en dat zorgt ervoor dat ik snel moe ben. Ik hoor namelijk regelmatig niet wat de mensen zeggen (omdat ze niet duidelijk praten o.i.d.) waardoor de bestellingen soms mislopen. Dat is vervelend voor de gasten, voor je collega’s maar ook voor jezelf omdat je dan gaat denken dat je het niet kan. Het komt ook regelmatig voor dat ik het tafelnummer niet goed door krijg en daardoor als een soort kip zonder kop het terras aan het doorzoeken ben naar de juiste tafelnummer. Dat is natuurlijk erg vervelend en het is ook nog eens gênant. Zeker als het druk is, hoor je veel lawaai op de werkvloer en dat blijft voor mij behoorlijk naar. Mijn baas houdt er wel goed rekening mee en herhaalt graag als ik iets niet versta. Dat is voor mij wel heel fijn, er zijn vast genoeg andere verhalen van slechthorende werkenden waarbij de bazen moeilijk doen. Dat vind ik bijzonder, wij zijn ook gewoon normale werknemers maar dan horen wij niet alles.’

ZATERDAG

Over romantische wandelingen en relaties.

‘Stel je voor, je loopt romantisch door het park met je vriend of vriendin en hij fluistert wat in je oor. Oh zo romantisch.. Totdat je realiseert dat je hem of haar niet hebt verstaan en met het schaamrood op de kaken moet vragen wat hij nou eigenlijk zei.

Dit is één van de vele redenen dat relaties voor mij een beetje moeilijk zijn. Ik ben nog steeds, na negentien jaar single en het is op zich niet vervelend. Maar het lijkt wel alsof iedereen een relatie heeft of in ieder geval aan het daten is. In de klas? Check, genoeg mensen met een relatie. In de familie? Nogmaals check, maar daar ben ik gelukkig niet de enige zonder relatie. Het is niet altijd leuk om single te zijn maar het heeft ook voordelen.

Een relatie met een slechthorende kan best lastig zijn, daar ben ik me van bewust. Hieronder volgt een handleiding voor de man over wat je kan verwachten als relatie met een slechthorende:

Maar een relatie met een slechthorende kan ook heel leuk zijn! Je maakt vaak wat nieuws mee en je hebt regelmatig de slappe lach om iets wat ze verkeerd verstaan heeft. Voor de rest is je relatie niet anders, je bent gewoon een stelletje.

ZONDAG

Een feestje vieren!

‘ Er zijn vaak verjaardagen in het weekend en dat is allemaal heel gezellig maar soms is het teveel. Daarom ga ik niet naar alle verjaardagen. De kinderverjaardagen bezoek ik wel altijd maar die zullen ook gauw over zijn, mijn jongste neefjes gaan ook richting de middelbare school. Bij onze verjaardagen zitten de mannen en vrouwen vaak apart, ik weet ook niet waarom dat zo is. Ik hoor tijdens het gesprek de mannen vaak erg hard en luid, dankzij hun zwaardere stemmen. Dat is nogal vervelend omdat je dan je eigen gesprek niet goed kan volgen. Het liefst ga ik dan bij de mannen zitten, zodat ik zeker weet dat ik wel wat mee krijg van de gesprekken die gevoerd worden.

Soms ga ik even naar buiten of naar de wc om even wat rust te hebben. Als ik echt moe ben, ga ik gewoon naar bed, ook al is het mijn eigen verjaardag. Het is soms echt niet leuk om altijd maar op tijd naar bed te moeten maar ik wil niet dat ik overprikkeld raak. Ik zorg er zoveel mogelijk voor dat ik de verjaardagen op zaterdag doe maar soms moet het op een zondag. Als dat het geval is, houden we het meestal overdag. Niemand vind het namelijk fijn om ’s avonds laat thuis te zijn en de volgende ochtend op tijd zijn of haar bed uit te moeten en ik al helemaal niet.

Hieronder kan je beluisteren hoe een gesprek met vier personen klinkt. Bij de bovenste hoor je wat ik ongeveer hoor, de onderste is hoe niet-slechthorenden dit horen.’

Alle rechten gaan naar Peter Smit i.s.m Nationale Hoorstichting

Je hebt nu een inkijkje in mijn leven gehad. Het was een lastig proces maar ik ben 100% eerlijk geweest. Ik heb veel ontdekt en met veel mensen mogen spreken. Een kans om nooit te vergeten.

Zonder de volgende mensen was dit niet mogelijk geweest, mijn dank gaat uit naar:

Peter Smit

Anke van der Meijde

Inge Rietberg

Emma Magré

Patrick Sijbel

Samira Veldman

Nynke Sloot

Audiologisch Centrum Zwolle

Koninklijke Kentalis

Comments

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Verder lezen? Wat dacht je hiervan: