WAT… verloofd?

De liefde, dat is natuurlijk iets erg moois. En wat is nou dé manier om de liefde voor eeuwig te bezegelen? Dat doe je natuurlijk door te trouwen. Uiteraard zit er een tussenstap voor het trouwen gaan: ten huwelijk gevraagd worden. Maar wat zit er nou eigenlijk aan het huwelijksaanzoek verbonden?

Wat is nou het eerste waaraan je denkt als je een huwelijksaanzoek doet? Waarschijnlijk zullen de meesten denken aan een ring. En natuurlijk één die misschien wel een mooie diamant bevat. Maar moet het allemaal zo fancy? Moet alles nou zo “duur”?

We gaan even terug in de tijd naar 1477. De eerste verlovingsring is ontstaan in 1477. In dit jaar gebruikte Maximiliaan van Oostenrijk een met diamanten ingelegde ring om zijn liefde voor te stellen aan zijn toekomstige vrouw. Deze verlovingsring werd gedragen door Maria van Bourgondië. De verlovingsring is uitgerust met diamanten en wordt gedragen aan dezelfde vinger waarvan de oude Egyptenaren dachten dat het de ader van de liefde was, namelijk: de ringvinger van de linkerhand. De aderen van liefde gaan rechtstreeks van de vingers naar het hart. Zo is de traditie van het verloven geboren.

Vroeger was het gebruikelijk dat de bruidegom de aanstaande (schoon)vader om toestemming vroeg voordat hij zijn dochter ten huwelijk kon vragen. Hij moest om de “hand” van zijn dochter vragen. De bruidegom legde uit waarom hij met haar wilde trouwen, hij zou goed voor haar zorgen en bij haar blijven.
Dat het vroeger via deze weg werd gedaan betekent niet dat het hedendaags ook niet zo gaat. Ik vind dat als de toekomstige bruidegom aan de aanstaande vader van je toekomstige vrouw toestemming vraagt om met zijn dochter te trouwen erg respectvol naar haar en de familie toe. Het laat ook zien dat je serieus bent en dat je het niet zomaar doet.

En dan natuurlijk het grote moment waarop jij volmondig “Ja” gaat zeggen: “Wil je met mij trouwen?”. Maar wat gebeurd daarna? Een feest met iedereen die je kent? Of juist lekker uit eten? Een ring? Of juist lekker op de bank Netflixen en genieten van elkaar? Alles kan! Hoe denken anderen hierover?:

“Zolang jullie er beiden gelukkig mee zijn hoeft het niet per se groot gevierd te worden.”

“Het gaat uiteindelijk om de liefde dat je met z’n tweeën hebt, dat is het belangrijkste denk ik.”

“Ik wil gewoon graag een grote bruiloft en een grote verloving, het is een grote stap in je leven en daar mag je wel even bij stil staan.”

“Als iemand van je houd, of als je van elkaar houd, dan is alleen het gebaar al goed genoeg.”

“Je moet het vieren op de manier dat het voor jullie beiden het leukste is. Het is jullie feestje, dus jullie mogen bepalen hoe groot en uitgebreid.”

“In een intieme omgeving, iemand moet er echt een memorabel moment van maken.”

“Maakt niet zoveel uit toch, zolang het maar uit liefde gebeurt.”

“Op een plek waar niet veel mensen zijn en iets betekent voor ons samen (hoeft niet perse een mooie plek of op vakantie is ook leuk).”

Antwoorden op de vraag “Vind je het belangrijk dat het huwelijksaanzoek groot georganiseerd moet worden?” op de Survio enquête ‘verloven’ gemaakt door Indy belle.

Uit deze antwoorden blijkt toch dat emotionele waarde aan het moment toch sneller aan wordt gedacht dan aan een dure ring. Nu staat er niet dat een ring er niet bij hoort maar dat als iets vanuit liefde gedaan wordt dat dat toch even rijk is als iets duurs.

Iemand ten huwelijk vragen is natuurlijk iets bijzonders en dat doe je niet zomaar. Maar wanneer doe je het nou eigenlijk? Wat vinden mensen de juiste leeftijd om zo’n grote stap te maken? Uit mijn enquête kwamen de volgende resultaten:

Ook vroeg ik mij af waarom zij voor die leeftijd hebben gekozen. Maakt het nou echt uit of je op een leeftijd van 18 gaat verloven of is het pas acceptabel op een leeftijd van 25?

"Als je van elkaar houdt en zeker weet dat je altijd samen wilt blijven, dan kan dat op elke leeftijd!"

"Ik vind dat je moet verloven zodra je hier klaar voor bent. Dit verschilt dus van persoon tot persoon ik denk dus dat er geen vaste leeftijd aan is verbonden."

"Ja, zolang je maar van elkaar houd maakt het natuurlijk niet zo veel uit maar ik vind dat je niet te vroeg moet beginnnen, dus minimaal 18."

"Het maakt niet uit, als jij er zeker van bent dat je met de ware bent, dan moet je het doen."

"Als je jong bent is dat echt een heel dom besluit."

Wat is jong? Tegenwoordig raken meiden op een leeftijd van 18 of 22 al zwanger. Vaak zijn deze meiden nog niet verloofd of getrouwd maar wel in een relatie. Iedereen heeft zijn/haar eigen principes en het hangt er van af welke levensroute jij wilt volgen. Niks is fout.
Een leeftijd tussen 10-16 is inderdaad jong. Liefde vinden op een jonge leeftijd bestaat ook nog. In deze tijd zie je dat er vaker (serieuze) relaties ontstaan tussen een leeftijd van 20-30. Maar het komt ook voor dat mensen een relatie krijgen op een leeftijd van 15/16/17 en dat hij/zij op die leeftijd de ware al

Een interview met Wim Zaalmink

Liefde vind je overal, waar je ook bent. En wat je ook doet, alles komt altijd goed want na regen komt zonneschijn. Dit zijn de woorden die Wim Zaalmink mij vaak verteld. Een wijze man die sinds kort is getrouwd met zijn lieve vrouw Janny Zaalmink-Klaver. Op 10-10-2020 mochten Wim en Janny elkaar het ja-woord geven. Wim is 67 jaar oud en Janny is 54 jaar. Misschien kan je nu wel denken van: "wat zijn zij op een leeftijd getrouwd." Maar achter elk persoon bevind zich een verhaal en zo is dat ook met Wim en Janny.

Voordat Wim Janny had ontmoet was hij getrouwd met Marian. Helaas werd Marian erg ziek en kwam zij te overlijden aan de gevolgen van kanker. Voor dat Marian ernstig ziek werd, kwamen Wim en Marian Janny en Jacob tegen. Toentertijd was Janny getrouwd met Jacob. De twee gezinnen hadden elkaar ontmoet rond 1993/1994. Vanuit toen ontstond er een vriendschap tussen die vier.

"Al 36 jaar samen en nog steeds smoorverliefd"

Liefde op het eerste gezicht, ook dat bestaat nog. Dit was het geval bij Geoffrey en Gabriella. Waar ze ook waren in hun leven, ze waren altijd dicht bij elkaar.

Ze hadden elkaar voor het eerst ontmoet op een feestje dat op 21 december 1984. De neef van Gabriella zei dat ze ook moest komen dus ze ging. Eenmaal daar aangekomen zag ze een 'licht' vanuit de keuken komen. Toen kwam Geoffrey tevoorschijn. En zoals mijn moeder Gabriella het moment daarna omschreef: "Het leek net alsof de wereld om ons heen stilstond." Vanaf dat moment hadden zij samen die avond dansend doorgebracht.

Gabriella was 12 jaar oud toen ze Geoffrey leerde kennen. Ze woonden dicht bij elkaar in Lelystad. Op haar 15e kreeg ze een relatie met hem. Het feest was het 'magische' moment en waren ze onafscheidelijk. Vervolgens verhuisden ze beiden naar Amsterdam waarna Gabriella daar ook bleef wonen (natuurlijk bij de ouders). Geoffrey verhuisde daarna nog een keer. Ditmaal terug naar Lelystad waar hij met zijn ouders zijn gebleven. Toen Geoffrey terug verhuisde naar Lelystad bleven ze elkaar in de weekenden bezoeken tot dat ze hun eigen huisje hadden. Dit hebben ze 5 jaar lang gedaan. Vanaf haar 18e, precies drie jaar na hun datum van verkering (28-11-1986), gingen ze zich verloven op 28-11-1989. Op 30-07-1993 zijn ze getrouwd.

Mijn verhaal

Verloven op een jonge leeftijd. Sommige mensen kunnen hun oren niet geloven als ik zeg dat dat dit jaar bij mij zal gebeuren. Maar dan vraag ik mij af wat is heftiger: een kind krijgen op je 19e of verloven op je 19e? Alles kan, en alles mag. Ieder leven is uniek. Ieder volgt zijn eigen pad. En dit is die van mij.

Maar waarom gaan wij dit jaar verloven? Nou het is eigenlijk heel simpel: wij weten en wij voelen dat het goed zit. En wij zorgen er samen voor dat dat ook zo blijft. Dus waarom zouden wij nog langer wachten?
De gedachte om te kunnen zeggen dat hij van mij is en ik van hem is waar wij naar streven. En de hele wereld hoeft niet te weten hoe groot je verlovingsfeest wordt of hoeveel geld je eraan uit geeft. Simpel het gebaar is het meest kostbaar.

Toch heb ik het gevoel dat mensen nog denken dat relaties van tegenwoordig 'niks waard' zijn. En zodra er geen ring om je vinger zit dat toch alles stuk kan. Gelukkig denk ik daar niet aan en is dit zeker niet in ons geval. Maar zodra het allemaal officiëler is dus met een ring om de vinger dan ontstaat er toch een soort van onzichtbare barrière wat er opeens zorgt dat er meer respect is.

Wanneer je met iemand samen bent en hebt besloten om voor altijd met diegene te blijven, betekent niet dat je gevangen zit. Je kan nog steeds feesten, nog steeds met vrienden omgaan, nog steeds genieten. Je deelt momenten samen en geniet van elkaars blijdschap. Je gunt de ander de progressie in het leven. En dat doe je wanneer je samen bent.

Mijn ouders zijn hierin mijn grootste voorbeeld. Mijn moeder was twaalf toen ze mijn vader leerde kennen en op haar vijftiende kregen zij verkering met elkaar. Sindsdien spat de liefde er nog steeds elke dag van af. Hun liefde inspireert mij en ik heb ook altijd voor ogen gehouden dat liefde zo hoort. Wat ik zie en voel bij mijn ouders zo wilde ik het ook hebben. En dat heb ik gevonden in Matthieu.

Al met al, verloven met een ring mag zeker. Maar als het op het moment van het huwelijksaanzoek niet aanwezig is dan is het ook niet erg. En geen zorgen, je bent verloofd, ringen komen uiteindelijk ook op de trouwceremonie. En leeftijd, maak je daar maar geen zorgen over. 18, 19, 30, 40, 50... Op welke leeftijd je verloofd of trouwt het maakt helemaal niet uit. Als er maar liefde is, echte liefde. Doe waar jij (of jullie ;)) je goed bij voelt!

Het verschil tussen groep 8, nu en 10 jaar geleden

Wat zijn de grootste verschillen tussen groep acht van nu en tien jaar geleden? Kun jij je dit nog herinneren? In deze digital story laat ik je de grootste verschillen van groep 8 zien, met als hoofd onderwerp het gebruik van de telefoon en social media. Verder ga ik dingen behandelen zoals het verschil in kleding en gedrag.

Dit was vroeger

Ik heb een interview gehad met Monique, Monique is moeder van vier kinderen. Eén van haar kinderen zat ongeveer 10 jaar geleden in groep acht en haar derde kind zit tegenwoordig in groep acht. Ik heb haar gevraagd hoe zij de verschillen ervaart.

De verschillen tussen vroeger en nu zijn er groot, je ziet het aan veel dingen. Vroeger ging alles wat makkelijker, tegenwoordig word overal meteen een groot ding van gemaakt. Zelfs als dat niet nodig is.

“Ik merk heel erg het verschil in hoe de leraren willen dat de kinderen leren. Vroeger ging bijna alles klassikaal en werd er gebruik gemaakt van pen en papier. Bij mijn derde kind merk ik heel erg dat de leraren het online werken willen stimuleren. Ze werken elke dag met een Chromebook, dit had ik mij tien jaar geleden nog niet voor kunnen stellen. Ook zijn de verwachtingen tegenwoordig enorm hoog. Je hoort steeds vaker hoe het staat met het zelfbeeld en functionele groei van de kinderen, in plaats van alleen hoe doen ze het op school. Ik kan mij nog heel goed herinneren dat er vroeger gekeken werd naar hoe je het deed en van daaruit schreven de leraren feedback op het rapport. Tegenwoordig moet alles wat er verkeerd of minder gaat meteen worden gedeeld via een mail en soms een gesprek. Ook werd er vroeger pas naar het voortgezet onderwijs gekeken wanneer de kinderen in groep acht zelf zaten, tegenwoordig kijken ze in groep zes al wat het niveau zou moeten worden en willen ze de leerlingen al bijna laten kiezen waar ze later voor willen leren. Dit vind ik best heftig.”

Monique Pol

Wat Monique wel heel erg prettig vind aan tegenwoordig is dat ze de kinderen in laten zien ook naar zichzelf te kijken, dit werd vroeger niet gedaan. Vroeger ging alles per klas. Als ik zou moeten kiezen tussen vroeger of nu zou ik het niet weten, er zitten voor-en-nadelen aan beide tijden.

Dit is nu

Dit is een podcast samen met een leerling van het tegenwoordige groep acht. Hij vertelt in deze podcast hoe zijn lessen zijn en wat hij in zijn vrije tijd doet.

Hoe de kinderen tegenwoordig met elkaar afspreken….

Wil jij weten wat er gedragen werd de afgelopen 10 jaar?
Klik dan snel verder!

Telefoons het grootste verschil tussen vroeger en nu

Ik heb een interview gehad met Inger Jens, Inger is al lange tijd docent van groep acht. In het interview heb ik haar vragen gesteld over wat precies het grootste verschil is tussen de groep acht van vroeger en tegenwoordig. Ook heb ik haar de vraag gesteld hoe zij het vind dat die verandering er is.

Het verschil van de groep acht vroeger en nu is erg zichtbaar, het is totaal anders op allerlei manieren. De kleding, het gedrag maar misschien wel het grootste verschil het opkomen van de telefoons en sociale media. Een mobiel is tegenwoordig niet meer weg te denken en overal waar je kijkt zie je wel iemand met een telefoon. Het krijgen van een telefoon word daarom ook steeds makkelijker. Vroeger kreeg je vaak een telefoon in groep acht voor je verjaardag, want je ging bijna naar het voortgezet onderwijs. Tegenwoordig krijgen kinderen in groep zes al hun eerste telefoon, vaak is dit dan een oude van een broer/zus of ouder, maar toch. “Het is nu eigenlijk heel normaal, maar het leid wel ontzettend af. Je merkt heel erg bij kinderen die hun telefoon mee mogen naar bed dat zij meer last van vermoeidheid hebben dan mede klasgenoten die dat niet mogen, of nog helemaal geen telefoon hebben.” Aldus Inger. Over het algemeen word er vrij negatief gepraat over het gebruik van de telefoon bij jongere kinderen, maar de keerzijde is het hoort er tegenwoordig gewoon bij. Geen telefoon hebben is niet meer in te denken, je zou dan gewoon iets missen.

“je merkt heel erg het verschil in de kinderen die wel of geen telefoon hebben, of wel of geen sociale media mogen gebruiken. Een leerling die max een half uur per dag op zijn of haar telefoon mag is vaak actiever dan een leerling die zelf mag bepalen hoelang hij/zij op zijn telefoon. Ik denk dat dit komt door de verschillende rolmodellen die zij te zien krijgen. Een leerling die erg veel op tiktok en Instagram zit is gewoon ouder in het gedrag, dit komt voornamelijk door de wereld van influencers om zich heen. Vroeger was dit er allemaal nog niet, toen je in groep acht zat voelde je je ontzettend goed en cool, want je was de oudste van de school. Maar je was nog echt kind, omdat je enige rolmodel je ouders of je broer/zus/vrienden/mensen in je directe omgeving was.”

Inger Jens

Tegenwoordig merk je heel erg dat kinderen nu al met elkaar afspreken via whatsapp. Vroeger ging dat er heel anders aan toe. Je sprak je vriend/vriendin op school, ging naar huis om te vragen of je mocht spelen, zo ja belde je via de vaste telefoon hem/haar op om te zeggen dat je mocht. Een wereld van verschil.

“Voor de kinderen is het natuurlijk hartstikke leuk al die telefoons en sociale media, maar ik ben blij dat ik dat vroeger nog niet had.”

Inger jens

Niet alleen het telefoon tijdperk is veranderd, maar ook de kleding en het gedrag. Volgens Inger komt het verschil in kleding puur door wat er op dat moment in de mode is, en wat er dus in de winkels hangt. Wat achteraf gezien logisch is. Het gedrag daarin-tegen is wel degelijk veranderd. Je merkt heel erg dat het automatische respect naar volwassenen of leraren is verminderd. Maar waarom is dit zo? “Ik denk dat dit komt omdat ouders tegenwoordig vaak hun mening sneller geven en hun angsten/onzekerheden uitspreken. Dit is dan niet alleen naar scholen, maar ook naar de politiek. Het weerwoord wat ouders geven over bijvoorbeeld de politiek, doet kinderen denken dat zij ook mogen zeggen wat ze ervan vinden en dus sneller in discussie gaan. Dus wat je dan in de klas gaat zien is: Maar hoezo? Ik denk het niet en nee dat ga ik niet doen. Vroeger was dit niet zo, je begreep de grenzen en ging daar héél enkel overheen. Maar wel echt alleen als je dit durfde.


Colofon

https://trends.google.nl/trends/?geo=NL

https://www.thinglink.com/

https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_countries_by_smartphone_penetration#References

https://hackastory.com/tools/

https://timeline.knightlab.com/

https://www.datawrapper.de/

Mondelinge bronnen

Monique Pol

Josh Pieper

Inger Jens

Het succes van de McDonalds: De Happy Meal

Happy Meal: maaltijd voor de jongste gasten | McDonald's

Wat is de Happy Meal eigenlijk?

De Happy Meal (in het Nederlands vrolijke maaltijd) is een product dat word verkocht bij de McDonalds. De verpakking en inhoud is compleet gericht op kinderen. In een Happy Meal zit tegenwoordig patat met een snack, fruit, drinken naar keuze en een speeltje. Met name dat speeltje zorgt voor een enorm succes. Het speeltje is vaak gericht op films die helemaal in zijn. Een slimme marketing actie van de McDonalds. Die marketing is er al vroeg ingestampt.

“De McDonalds heeft de marketing heel goed voor elkaar”

Geschiedenis van de Happy Meal

De kindermaaltijd Happy Meal is in 1977 ontwikkeld door Dick Brams. Hij gaf het reclamebureau Bernstein de opdracht. Het moest McDonald’s het imago geven van familierestaurant. 2 jaar later wordt de eerste Happy Meal verkocht voor $1,00. In het eerste Happy Meal zat als speeltje een McDoodler (raadselboekje), een McWist portefeulle of een McDonalds vlakgum. Vroeger was de Happy Meal veel beperkter dan nu. Nu heb je keuze uit allerlei dingen en is er zelfs de laatste jaren fruit toegevoegd. Ten opzichte van het speeltje is er ook heel wat veranderd. vaak zit er nu in de Happy Meal een speeltje van een film of iets dergelijks. We kunnen dus wel stellen dat de Happy Meal veranderd is in de loop der jaren.

Speeltje en/of boekje

Zoals iedereen weet krijg je bij de Happy Meal een speeltje. Meestal is dat een speeltje die past bij een film die gedraaid wordt. Kinderen kijken de films en halen hun ouders over om een Happy Meal voor hun te kopen. Kinderen waren gewend dat ze een speeltje kregen, maar ongeveer een jaar geleden gaven ze de keus om een boekje te kiezen. lezen is belangrijk en hoe kun je de kinderen nou makkelijker bereiken dan bij de McDonalds. McDonalds zet zich sinds 2019 in om het lezen van boeken te bevorderen. Daarom hebben ze in samenwerking met Cressida Cowell een exclusieve boekenserie van 12 boekjes ontwikkeld. Eerder gaf de McDonalds dus al de keuze tussen een boekje of speeltje, maar vorig jaar tijdens de kinderboeken week stopte ze zonder keuze een boekje in de Happy Meal. De Happy Meal is dus in de afgelopen jaren kwa speeltje veranderd. Maar is het ook gezonder geworden?

“De McDonalds laat kinderen zich echt thuis voelen”

Happy Meal gezonder geworden.

Zoals ik hierboven al heb beschreven wordt de Happy Meal steeds gezonder. Als je wilt afvallen is het nog steeds geen aanrader, maar het is beter dan eerst. Er zit nu fruit/groente bij en ook het danootje en colaatje is er uit gehaald. Het is de bedoeling om de ouders een handje te helpen meld Annemarie Swijtink directeur marketing van McDonald’s Nederlands in het AD. We zien en weten uit onderzoek dat kinderen te weinig groenten en fruit eten. Wij zijn een familierestaurant en vinden dat we onze verantwoordelijkheid moeten nemen. We hebben uiteraard onderzoek gedaan en verwachten positieve reacties. Vooral met als doel de hoeveelheid suiker, vet en zout in het kindermenu terug te dringen.” Wat kinderen aan groente en fruit kunnen kiezen, varieert met de seizoenen volgens Swijtink.

Ik sprak met diëtist Marjolein Bakker over de happy Meal. En ook zij ziet dat het allemaal steeds gezonder wordt.

het is dus nog steeds niet aan te raden, maar het is al een stuk gezonder geworden. Je hebt nu keuze uit groente en zelfs een flesje water een goeie verandering dus volgens Marjolein Bakker. Ook zegt Bakker dat de kinderen het niet eens zo heel lekker vinden, maar dat ze gewoon alleen op zoek zijn naar het speeltje die ze een paar uur later weer weggooien.

‘We weten dat het niet goed is maar we geven wel vaak toe’

Marketing van de Mcdonalds

vaak zie je het zelf al de volders, de gouden boog die je van een afstand al ziet en de reclame borden bij bushaltes het speelt allemaal mee waarom jij zin in de McDonalds hebt. Vaak werken reclames nog beter op kinderen. Zij zien de gouden boog, halen hun ouders over en zitten vervolgens nog geen 10 minuten later met een Happy Meal op hun schoot. De McDonalds wil overkomen als een familie bedrijf en wil dat de kinderen zich fijn voelen als ze er zijn. Zo hebben ze bijvoorbeeld de clown die wordt neer gezet als een soort van papa en mama en wat dacht je van de speeltoestellen. Kinderen bestellen een happy meal maar voor dat je het weet zijn al weer aan het spelen in zo’n speeltoestel. De McDonalds is zo slim in hun marketing dat ze het meeste speelgoed ter wereld verkopen, want jaarlijks gaan er ongeveer 1,5 miljard Happy Meals over de toonbank. Als je bedenkt dat een happy meal 4 euro kost heb je dus alleen al aan de happy meal een omzet van 6 miljard. Hoe de marketing van de McDonalds nou echt gaat bespreek ik met Lars Wijnia: gespecialiseerd in marketing

‘Het doel van McDonalds is het meest geliefde familiebedrijf van de wereld te zijn. Het moet vertrouwt voelen voor kinderen en ouders die het restaurant binnen lopen. Iedereen vindt het eigenlijk lekker en mensen blijven terugkomen. Dat mensen het zo lekker vinden is niet raar. Een paar jaar geleden is de McDonalds samenwerkingen met top koks gestart. Zo introduceerde ze op een succes volle manier de MyMcFlurry (je creëert je eigen ijsje). Marketing heeft te maken met produceren van producten die dan later wordt gekocht door de consument. McDonalds produceert niet alleen maar hamburgers, patat en ijsjes, maar ook verschillende artiesten worden vertegenwoordigd door de McDonalds. De McDonalds doet ook aan veel actiereclame. Als de Olympische spelen bezig zijn is er bijvoorbeeld de olympische week. Ook als er een activiteit voor kinderen is besteed de McDonalds er veel tijd aan. De marketingafdeling van McDonalds werkt samen met het reclame bureau Result DDB. dit bedrijf is verantwoordelijk voor voor campagnes, marktonderzoek en marketing advies. zo zorgen zij voor nationale en lokale, radio en tv-commercials en doen ze het drukwerk. Wanneer het reclamewerk af is zorgt DDB ervoor dat het in kranten en tijdschriften komen, dat het op reclame borden in de stad komt te hangen en dat er op tv of radio zendtijd komt voor de McDonalds reclames. Wat de McDonalds ook heel slim doet is indruk aken op de samenleving. Milieu is voor veel mensen erg belangrijk en dus id de McDonalds de laatste jaren veel bezig om alle plastic dingen weg te doen en te vervangen voor karton of papier. Mensen zien dat de McDonalds zich echt wil verbeteren en gaan er vervolgens heen omdat het toch niet slecht voor het milieu is. Wel vind ik dat we de McDonalds te kort doen als we het alleen afschuiven op de marketing. Want het eten is toch ook wel erg lekker. dat komt omdat de McDonalds hele hogen eisen stelt. McDonalds werkt met controles. voordat de consument het eet is het al tientallen keer gecheckt. Ook werken ze met een systeem dat voedselveiligheid van het eten beschermt. Al met al heeft de McDonalds het heel erg goed voor elkaar. Ze zijn niets voor niets het succesvolste fastfood keten van de wereld.’

Wat zit er eigenlijk allemaal in de Happy Meal? En hoe ongezond is het nou echt?

Ouders laten zich makkelijk overhalen

vaak zijn ouders heel zwak als het gaat om nee zeggen tegen hun kinderen. Wanneer kinderen blijven zeuren kunnen de ouders helemaal geen nee zeggen. Dus eigenlijk zijn de ouders het succes van de McDonalds. Over die zwakte sprak ik Berend Wever en Sonja Roossien die vaak toegeven aan hun zoon Sem Wever.

Zo als je kunt horen geven ouders dus vaak toe terwijl dat eigenlijk niet goed is. Maar ja de McDonalds heeft het gewoon zo goed voor elkaar dat iedereen blijven komen.

Hoogsensitiviteit

Hoogsensitief, hoe dan?

Je kunt je er niet voor laten testen en toch is één op de vijf mensen hoogsensitief. Maar hoe weet je dat dan van jezelf en waaraan merk je het bij een ander? Wat is het eigenlijk? Er zijn mensen die zelf hoogsensitief zijn, mensen die leven met iemand die hoogsensitief is of mensen die een studie gevolgd hebben die zich hierop richt. Ik ga me verdiepen in deze verschillende visies op het onderwerp en neem daarin ook mijn persoonlijke ervaring mee. Ik ben Mirte en ik ben hoogsensitief.

In 1996 introduceerde Amerikaanse psychologe Dr. Elaine N. Aron de term HSP, Highly Sensitive Person. In het Nederlands hoog sensitief persoon, of ook wel hoog gevoelig persoon. Voor die tijd werd hoogsensitiviteit al wel onderzocht, maar onder andere benamingen. Na de introductie werd de term niet echt opgepakt in de wetenschappelijke wereld, maar werd het wel populair in de media en in de zelfhulpmarkt. Veel mensen blijken zich te vinden in de omschrijving van hoogsensitiviteit en er is grote vraag naar informatie. Dat blijkt ook uit de zoekopdrachten in google.

Voor mijn onderzoek ben ik in gesprek gegaan met Henriëtte Kaper (71), zij is hoog-sensitief. Samen hebben we een diepgaand gesprek gevoerd, waarin ze me meenam in haar gedachtegangen. Wat het extra mooi maakte, is dat ik mezelf hier op sommige gebieden weer in terug vond. Maar ik merkte ook dat haar hoogsensitiviteit zich op andere manieren uit dan bij mij. Er is dus geen stereotype hsp’er, iedereen ervaart het op zijn eigen manier.

‘Het is nog niet eens heel lang geleden dat ik ontdekte dat ik hoogsensitief was. Tijdens mijn jeugd werd er nog niet over gesproken. Ik ben een paar jaar na de oorlog geboren, iedereen was daar toen nog mee bezig. Er was wel een juffrouw op de kleuterschool waar ik een hele goede band mee had, zij heeft wel eens iets gezegd tegen mijn ouders, dat ik zo’n gevoelig kindje was. Maar hoogsensitiviteit, wie had het daarover? Ik ben erachter gekomen tijdens mijn studie tot maatschappelijk werker, ik was toen ongeveer 40. We hebben er toen een hoofdstuk over behandeld, waardoor ik als het ware inzage kreeg in mijn handelen. Toen ik niet van het bestaan wist was ik wel eens onrustig, omdat mensen me vaak niet begrepen. Ik haakte vaak direct in op dingen, omdat ik dat meteen voelde en er dan ook direct iets van zei. Later in mijn werk is dat heel erg goed van pas gekomen. Mensen wisten niet dat ik hoogsensitief was, maar ik kreeg complimenten over mijn werkwijze. Daarna is het omgedraaid bij mij, ik was er niet meer onzeker over, het begon meer te voelen als iets moois. Soms heb ik dingetjes in de gaten en kan ik mensen er voorzichtig op attent maken, dat werkte goed tijdens mijn studie en mijn werk. Ik ben nu eigenlijk heel blij dat ik ben zoals ik ben. Wij mensen zijn een heel ingewikkeld systeem, een heel mooi systeem. En ik denk dat wij daar zo dichtbij zitten dat we voelen dat dat zo bijzonder is.’

Denk je dan ook dat jouw hoogsensitiviteit je een echt mensen mens maakt?
‘Ja. Als klein meisje liep ik met mijn moeder over straat in Amsterdam en had ze me iets lekkers gegeven. Dan liep er een huilend kindje langs en gaf ik het zo weg. Dan zei mijn moeder altijd, ‘kindje, kindje dat was voor jou. Dat moet je niet meer doen hoor’, maar ik kon het niet laten. Dat is mijn hele leven zo geweest.’
Maar kun je dan ook goed alleen zijn?
‘Vanmorgen moest ik er nog aan denken, ik ben nu best vaak alleen, omdat ik natuurlijk alleen woon. Maar dat vind ik vaak helemaal niet zo erg. Dan kijk ik naar de herinneringen in mijn huis en mijn tuintje en voel ik me goed. In het Indisch is er een mooi woord voor, ik voel me dan ‘senang’, oftewel gelukkig.’

‘Wij mensen zijn een heel ingewikkeld systeem, een heel mooi systeem. En ik denk dat wij, hoogsensitieve mensen, daar zo dichtbij zitten, dat we voelen dat dat zo bijzonder is.’

henriëtte kaper

‘Als jong kind moest ik heel veel huilen, ik was vaak verdrietig. Voor mij voelde het zo dat er iets was dat ik nog niet kon zeggen, omdat ik het nergens aan kon verbinden. Ik wilde het graag zeggen, want het voelde wel belangrijk. Mensen namen mij op die jonge leeftijd ook niet serieus. Toen bleek ook nog dat ik half doof was en daar kwamen alle verhuizingen ook nog bovenop. Elke keer in een nieuwe klas op een nieuwe school. Mijn jeugd is best rommelig geweest. Nu woon ik al heel lang op dezelfde plek, heerlijk. Misschien kun je dat zien als een soort compensatie.’

‘Vroeger heeft mijn hoog-gevoeligheid dus zeker iets gekost, maar naarmate ik wat ouder werd is het rustiger geworden. Ik trouwde, kreeg kindertjes, ik werd zelfverzekerder. Toen dacht ik, zie je wel, ik kan wel wat. Toen ben ik nog gaan leren en dat lukte ook nog. Tot op de dag van vandaag ben ik daar heel blij mee, ik krijg er kippenvel van. Het doet me heel veel dat het gelukt is. Ik was er niet op uit, ik dacht dat ik niks kon, dat was me vroeger ook duidelijk gemaakt. Familieleden zeiden dan ‘Koosje, die kan niet zoveel.’ Mijn ouders zijn er wel heel goed mee omgegaan, vooral mijn moeder. Dat kwam omdat zij zelf ook heel gevoelig was. Grote kans dus dat het van haar komt.’
Is er nu ook nog iets dat je lastig vindt aan het feit dat je hooggevoelig bent?
‘Ja, dat blijft wel een beetje. Ik merk vaak dat ik heel gevoelig ben wanneer mensen mij iets vragen, ik vind het moeilijk om dan nee te zeggen. Dat kan best lastig zijn. Verder heb ik vaak het gevoel dat ik mensen uit moet leggen hoe ik in elkaar zit. Een paar jaar geleden heb ik echt een discussie met iemand gehad. Die vond mij maar raar. Dat is me wel eens vaker overkomen. Als dat nu zou gebeuren zou ik het opnieuw uitleggen. Deze mensen heb je, dus wees maar een beetje voorzichtig. Trek niet te snel conclusies.’

Ook ben ik in gesprek gegaan met Monique Timmers (42). Zij werkt in het speciaal onderwijs, is moeder van een hoog-sensitief kind en en heeft een hoog-sensitieve echtgenoot. Ik heb met haar gesproken over haar bevindingen over het onderwerp.

‘Ik denk dat mensen die hoog-sensitief zijn meer prikkels binnen krijgen, meer zien en voelen dan een gemiddeld persoon. Daardoor raken ze sneller uit balans. Aan Guido (echtgenoot), merkte ik het doordat hij dingen vertelde die mij nog niet waren opgevallen, of dingen die hij voelde, die ik niet op die manier herkende. Doordat ik erover las deed ik kennis op en ging ik hem er in herkennen. Zonder die kennis had ik het van Guido nooit geweten. Als je er niks van weet en je leert een persoon kennen, dan kan het opvallen dat die persoon dingen anders ziet of ervaart, maar dan verbind je daar niet direct iets aan. Dat is dan gewoon een verschil in gedachten of gevoel. Toen ik me in het onderwerp had verdiept werd ik me er bewuster van dat het geen keuze is om je zo te voelen, maar dat het in je natuur zit. Daardoor kreeg ik er meer begrip voor.’

Is die bewustwording ook een verrijking geweest in je werk in het onderwijs?
‘Dat niet zozeer, vooral thuis heeft het me veel gebracht. Ik heb wel eens gezien dat een kind met autisme soms heel erg lijkt op een hoogsensitief kind, want een kind met autisme kan ook niet tegen prikkels en lawaai. Toch zie je op bepaalde punten wel verschillen. Autisme zit echt in je hersenen, dat is echt een beperking. Hoogsensitiviteit is meer een persoonlijkheidsvorm. Ik denk dat daar het grote verschil zit. Het kan zich dan wel uiten in dezelfde kenmerken, maar ik denk dat een autistisch persoon meer begeleiding nodig heeft.’

‘Wat ik mezelf heb aangeleerd is niet overal vanuit mijn eigen gedachten op te reageren, maar vanuit het gevoel en de gedachten van het kind. Je bent snel geneigd als je niet hoogsensitief bent om over dingen heen te walsen terwijl het kind nog niet verder kan. Probeer het kind ook bewust te maken van wat hij voelt en leer het zijn eigen grens aan te geven. Dat is in deze maatschappij nog wel eens lastig, maar voor een hoogsensitief persoon heel belangrijk.’

Had je soms ook niet het gevoel dat je er zo mee bezig was, dat je jezelf er bijna in ging herkennen? Dat kan met hoogsensitieve kenmerken makkelijk gaan.
‘Soms wel bij bepaalde dingen, vooral als het gaat over prikkels, maar dat link ik dan meer aan de drukte waar we in leven en dan heeft iedereen last van prikkels.’
Wat was dan het verschil dat je Guido er wel in herkende en jezelf niet?
‘Een van de kenmerken die bij Guido heel duidelijk naar voren kwam was het rechtvaardigheidsgevoel. Altijd het gevoel willen hebben dat het klopt wat er gebeurd of gezegd wordt. Dat je duidelijk moet maken aan een ander wat je bedoeld en de frustratie als dat niet lukt. Dit zie ik niet zo terug bij mezelf, als iemand het niet met me eens is of me verkeerd begrijpt lig ik daar niet wakker van.’

‘Ik merk wel als je als niet hoogsensitief persoon in contact bent met een wel hoog sensitief persoon, dat dat je leven heel erg kan verrijken. Het verrijkt je in hoe je dingen voelt, ervaart en beleeft. Je wordt op een andere manier bewust gemaakt van bepaalde gevoelens of gebeurtenissen, waar een niet hoogsensitief persoon sneller overheen stapt. Als je met een hoog-sensitief persoon bent, ben je veel meer in dat moment.’

Zijn er dingen waar jij je moeilijk aan kunt aanpassen?
‘Ja die zijn er wel. Over dingen heen stappen en doorgaan, ik denk dat een hoog-sensitief persoon, in dit geval Guido, daar meer moeite mee heeft. Dat zorgt soms voor frustratie en kan ervoor zorgen dat je niet meer naast elkaar, maar tegenover elkaar komt te staan. Dan heb je allebei even de tijd nodig om je gedachten te ordenen en te bedenken waar het nou eigenlijk om ging.’

Je hebt een hoogsensitief kind. Hoe kwam je daarachter?
‘Ik sprak er wel eens over met mijn schoonmoeder en las het boek ‘het hoogsensitieve kind’ van Elaine Aron. Tijdens het lezen van dat boek dacht ik, jeetje het lijkt wel alsof het over mijn kind gaat. Het was zo herkenbaar allemaal. Eerst las ik het boek meer voor mijn dochter, maar tijdens het lezen herkende ik Guido er ook heel erg in. Toen las ik stukjes voor aan hem en dacht hij ook, dat is inderdaad hoe ik dingen voel en zie. Zo is dat balletje gaan rollen. Zelf heeft hij nooit letterlijk gezegd ‘ik ben hoogsensitief’. Hij vindt dat niet fijn om te zeggen.’

‘In contact zijn met een hoogsensitief persoon kan je leven heel erg verrijken.’

Monique timmers

Hoe heb jij je kind ervan bewust gemaakt dat je het vermoeden had dat ze hoogsensitief is?
‘Ik ben naar de bibliotheek gegaan en heb daar een boek meegenomen over het onderwerp. Deze heb ik haar laten lezen, ze was toen denk ik 11. Ik vond het toen tijd worden om haar er zelf over te vertellen. Voor die tijd wist ze er niks van, maar voelde ze wel vaak dat ze anders was. Ze kwam bijvoorbeeld wel eens thuis met het verhaal dat ze niet naar buiten wilde in de pauze op school, omdat ze het te koud vond. Dan bleef ze de hele tijd bij de deur staan, terwijl de rest van de kinderen wel naar buiten ging. Ik probeerde dan aan de docent uit te leggen dat de pauze een oplaadmoment moest zijn en wanneer zij naar buiten zou gaan, ze dan niet ontspannen weer binnen zou komen, maar juist de frustratie van de kou mee zou nemen, maar dat werd niet echt begrepen. Ik heb het nog wel eens vaker benoemd bij de docent. Dan printte ik dingen uit en gaf het aan de juf om een beetje uit te leggen en duidelijk te maken hoe zij dingen ervaarde, maar daar stonden ze niet echt voor open. Ze konden er niet veel mee en vonden het een beetje onzinnig. Ik heb ook wel mailtjes gestuurd waarin ik het aan heb gekaart, maar ik voelde me op die school niet zo gehoord. Uiteindelijk ben ik er mee gestopt.’

Wat vind je van hoogsensitiviteit?
‘Wat ik tegenwoordig merk om me heen is dat als je het er eens met iemand over hebt mensen snel zoiets zeggen als ‘mijn kind is ook hoog-sensitief’. Daardoor lijkt het een beetje een modeverschijnsel, alsof je er mee te koop moet lopen. Dat vind ik wel lastig.’

Heb je het idee dat je door je verdieping in het onderwerp anders naar mensen bent gaan kijken?
‘Ja. Ik merk dat ik nu meer begrip heb voor een andere manier van denken. Het nadeel is wel dat je soms overal iets achter gaat zoeken. Maar over het algemeen ben ik er meer over na gaan denken wat bepaalde situaties of gebeurtenissen doen met iemand.’

Het bovenstaande geeft je twee visies op het onderwerp, maar er zijn er natuurlijk nog veel meer. Om hier achter te komen heb ik een enquête afgenomen onder een aantal medestudenten en hen gevraagd wat zij ervan denken. Hieronder vind je een aantal antwoorden.

Wat houdt hoogsensitiviteit volgens jou in?

‘Over het algemeen komen emoties, gevoelens etc. dichter bij zo’n persoon. Volgens mij is het soms moeilijk om jezelf te beheersen. Veel prikkels niet goed kunnen verwerken op het moment.’

‘Prikkelbaar voor omgeving en gevoelig voor het overnemen of opmerken van stemmingen.’

‘Snel last krijgen van prikkels om je heen en vaker op een veilige plek (voor jezelf) tot rust moeten komen.’

‘Dat je extra gevoelig bent voor andermans emoties. Hoog sensitieve mensen nemen vaak andermans emoties over als hun eigen. Soms sterker dan een andere keer, hier moeten ze mee leren omgaan.’

Ken je iemand die hoogsensitief is en hoe merk je dit aan deze persoon?

‘Snel geïrriteerd.’

‘Doordat diegene er sneller van overtuigd is dat zij wordt aangesproken, wat meer verlegen is tegenover andere en sneller overstuur.’

‘Zij nemen emoties sneller van anderen over en hebben een aantal paranormale gaven. Ook zijn ze wat sneller geprikkeld en hebben ze iets sneller tijd voor henzelf nodig. Ook zijn ze heel open en behulpzaam en hebben ze een uitstekend inlevingsvermogen.’

‘Wanneer het een lange tijd heel druk en rumoerig is (bijv. aan tafel), raakt iemand daardoor geirriteerd.’

Wat vind je van hoogsensitiviteit?

‘De mensen die dit hebben, zijn over het algemeen gewoon heel kwetsbaar. Toch is het ook iets bijzonders, je bekommert je om mensen zonder dat je dat doorhebt.’

‘Ik vind dat er helemaal niks mis mee is en vind het belangrijk dat iedereen dat weet en begrijpt. En dat het super belangrijk is om erover te praten!’

‘Ik vind het iets moois aan iemand: Zij begrijpen mensen en de wereld naar mijn mening het beste, want zij begrijpen gevoel. En wij mensen leven op basis van ons gevoel.’

‘Volgens mij wordt hsp vaak onderschat, maar is het best wel vervelend en echt wel lastig in sommige situaties. Een goeie dus om aandacht voor te vragen! :)’

Erg leuk om al die verschillende opvattingen te lezen. Over het algemeen is hoogsensitiviteit dus ‘het extra gevoelig zijn voor prikkels’. Nu vind ik altijd, als je dat op die manier zegt, dat het klinkt als iets eenvoudigs. Dat is waar ik wel eens tegenaan loop. We willen het mensen natuurlijk niet te moeilijk maken, maar hoogsensitiviteit is nou eenmaal heel divers en af en toe ook een beetje ingewikkeld. Het is geen aandoening, maar een persoonlijkheid en elke persoonlijkheid is anders. Iedereen heeft andere opvattingen en ervaringen en dat maakt het onderwerp nou niet bepaald samenvattend. Mijn advies dus; als je benieuwd bent naar HSP’ers en hun gedachtegangen of simpelweg naar de mens en zijn gevoelens, lees dan eens een boek of bezoek een website die er het een en ander over verteld. Daar kom je al een heel eind mee. Uiteindelijk rest mij alleen nog te zeggen; we zijn allemaal mensen en we hebben allemaal gevoel, dus wees een beetje voorzichtig met elkaar. Of zoals mijn overgrootoma altijd zei; ‘wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.’

LGBTQIA+ rechten in de wereld


Bron: Sharvin Ramjan

Sharvin Ramjan (27 jaar, Rotterdam)
He/Him

Sharvin kwam op zijn 12de uit de kast. Vanaf die dag is hij dan ook openlijk Queer, hij zegt liever Queer dan Gay vanwege het feit dat Queer een meer politieke connotatie heeft. Hij identificeert zich als man en probeert in zijn werk voor meer inclusiviteit te zorgen. 

''Ik werk nu bij het Stimuleringsfonds, waar ik mensen helpen om een geldbeurs te krijgen. De meeste mensen die komen voor een aanvraag zijn wit, hoogopgeleid en komen uit de Randstad. Er komen weinig aanvragen vanuit de kleine dorpen. We willen ook de mensen bereiken die buiten de grote academies vallen.’’

"Mensen van kleur gaan vaak niet naar academies of hebben daar de financiële middelen niet voor. Ook komt het vaak voor dat ze van hun familie geen creatieve opleiding mogen kiezen omdat ze later veel geld moeten verdienen moeten ze vaak kiezen voor een baan waar je zeker bent van het inkomen.’’ 

''Voordat ik bij het Stimuleringsfonds ging werken deed ik veel dingen om te zorgen voor meer inclusiviteit. Zo gaf ik bij Rotterdam Pride presentaties, werkte ik bij het festival Milkshake, Vrije Volk Festival en andere festivalorganisaties voor LGBTQIA+ en Queer mensen.’’

‘’De laatste tijd merk je dat de culturele sector inclusiviteit opeens heel belangrijk vindt maar dat ze vaak niet weten wat ze moeten doen om hiervoor te zorgen. Ze moeten dit gaan vragen aan de mensen waar het over gaat, de mensen van kleur of de mensen die zich anders identificeren. Als ze het niet aan ons gaan vragen hoe komen ze er dan achter wat ze moeten doen? Nu vragen ze het aan de witte mannen die al jaren aan de top staan. Op die manier weet je niet waar behoefte aan is.’’ 

''Er zijn veel veranderingen geweest in de LGBTQIA+ Community de laatste jaren. Zo is BLM en MeToo ontstaan, deze bewegingen zijn superbelangrijk. Er is daardoor ook veel meer bewustwording binnen de Community ontstaan. Veel mensen zien dingen nog als een grap, maar veel van die dingen zijn geen grap meer. Mensen veranderen met de tijd mee, maar sommige mensen willen niet veranderen. Het is belangrijk om ervoor te zorgen dat mensen steeds meer bewust worden hiervan.’’ 


Hieronder kan je luisteren naar de POTKAST - Genderfluid of Non-Binary? 

Hierin vertel ik hoe mijn zoektocht verliep naar mijn eigen gender en waar ik tegen aan loop in het dagelijks leven.

Bron: Djenell Kroes

Bron: COC Zwolle

Heleen Rompelman (54 jaar, Zwolle)
She/Her

Heleen is Transvrouw, werkt als Vicevoorzitter bij COC Zwolle en is oprichtster van Club-T. Ze wilde een plek creëren voor mensen uit de regio, transmensen en iedereen die zich verbonden voelt met de trans gemeenschap. 

''Een vriend van mij vertelde mij eens verhalen over vluchtelingen die trans personen zijn. Er gebeuren daar vreselijke dingen niet alleen in het AZC maar ook in de tijd dat ze hier naartoe vluchten. Daarom zijn wij gestart met Club-T, een veilige omgeving waar mensen rust kunnen vinden en mooie momenten kunnen meemaken. Iedereen die zich verbonden voelt met de transgemeenschap is welkom bij Club-T.’’

''Club-T verbindt zich veel met groepen en bedrijven die ook bezig zijn om te zorgen voor meer inclusiviteit. Door ook gesprekken te voeren met buitenlandse groepen en elkaar te leren begrijpen kom je verder. Ook hun hebben we nodig om te zorgen voor meer inclusiviteit. Op die manier zijn we overal bij betrokken.’’

''Met Club-T willen we samen met iedereen zorgen voor meer begrip, vooral voor transgender personen. Je moet niet bang zijn om er te zijn. We organiseren veel samenkomsten waar mensen hun zorgen kunnen vergeten maar ook kunnen praten over verdrietige dingen met mensen die hun begrijpen. Die samenkomsten zijn er ook om even stoom af te blazen en je even niet druk te hoeven maken om anderen.’’ 


Bron: Jade de Mol

Jade de Mol (27 jaar, Helmond) 
She/her

Jade is sinds een jaar bezig met haar transitie en zit nu 8 maanden aan de hormonen. Ze wist op jonge leeftijd al dat ze zich een meisje voelde maar had toch moeite mee om zichzelf te accepteren. Nu is ze begonnen met haar transitie en kan ze zichzelf steeds meer accepteren.

''Toen ik 6 of 7 jaar was vroeg ik mij al af of ik eigenlijk een meisje was. Ik vertelde dit toen aan een vriendje van mij die toen heel anders reageerde, toen merkte ik al wel dat ik anders was dan andere en niet iedereen dit ook voelde. Toen ik 17 jaar was hoorde ik voor het eerst van het woord Transgender waarin ik me meteen herkende. Het heeft daarna nog 6 of 7 jaar geduurd voordat ik er pas verder over ging nadenken.’’

''1 jaar geleden heb ik het al mijn vrienden en familie verteld. Mijn vrienden reageerde allemaal heel goed, ze moesten er even aan wennen maar dat is ook normaal. Mijn moeder had tijd nodig om het te verwerken, ze heeft het nu wel een plekje gegeven al vindt ze het soms nog wel moeilijk om zij/haar te zeggen. Mijn vader zei meteen dat ik moest doen waar ik mij goed bij voelde, als ik maar geen gehaaste dingen ging doen. Ik moest er goed over nadenken van hem.’’

‘’Ik werkte eerst op een school op de afdeling Logistiek en Motorvoertuigen. De doelgroep die deze opleiding volgt daarin heerst nogal aan machocultuur en ook onder de docenten was die machocultuur er. Omdat mijn contract ten einde liep heb ik ervoor gekozen om deze niet te verlengen. Voor mezelf omdat als je in transitie gaat er nogal wat op je af komt en ik mij niet veilig voelde op de school waar ik lesgaf.’’ 

''Het zou fijn zijn als we ernaartoe gaan dat mensen en wat gemakkelijker mee ook kunnen gaan. Mensen zijn snel bang om fouten te maken of dat ze iets verkeerds tegen je zeggen. Of ze vinden juist dat het niet kan. Het is goed als iedereen gewoon zichzelf kan zijn en dat mensen zich iets minder met elkaar bemoeien.’’ 


Bron: Djenell Kroes

Djenell Kroes (17 jaar, Raalte)
He/She/They

Een halfjaar geleden ben ik uit de kast gekomen. 1 van de beste dagen uit mijn leven, dat was de dag dat ik eindelijk mezelf kon gaan zijn. Maar ondanks dat het één van de beste dagen is uit mijn leven, loop ik sinds die dag ook tegen veel dingen aan. 

De acceptatie in Nederland kan nog veel beter. Ook ik word op straat vaak uitgescholden en aangestaard. Het raakt mij niet heel erg meer als mensen me uitschelden maar het is niet iets wat hoort, mensen moeten kunnen zijn wie ze zijn zonder bang te hoeven zijn dat ze op straat worden uitgescholden of in elkaar geslagen worden. 

Daarnaast is er ook nog het stuk acceptatie op het gebied van iemands gender. Mensen doen vaak heel moeilijk als iemand anders wil aangesproken worden dan de rest van de maatschappij. Ik begrijp dat het gebruik van die/diens of hen/hun soms wat lastig kan zijn, maar volgens mij is het gewoon dat je het jezelf even moet aanwennen dan gaat het vanzelf. 

Zelf probeer ik mensen ook te wijzen op hun ‘fouten’. Vaak is het onwetendheid en denken ze er niet over na hoe ze iemand aanspreken. Door iemand hierop aan te spreken, gaan ze er over nadenken en letten ze er dan ook sneller op hoe ze iemand aanspreken. 

Acceptatie begint bij jezelf! Dus denk erover na hoe je iemand aanspreekt en wat je tegen iemand zegt. Wat voor jou misschien een grap is, is voor iemand anders geen grap. 

sporten

Het sociale aspect van sport

Welke sport past bij welke mensen?

Ik heb een onderzoek gedaan naar het sociale aspect van sport, heeft social media invloed op sporters? en welke sporters vind je op welke plek? om dit te weten te komen heb ik Jeroen Kiepe geïnterviewd. Jeroen is werkzaam bij NOC NSF en heeft veel verstand van sport en alles daar om heen.

ghghjghjghjg

Adoptie – van formulier naar kind

Het woord adoptie is iedereen wel mee bekend, het kan zijn dat het in je eigen omgeving is voor gekomen of dat je het hebt gelezen/gezien in de krant of in je serie. Maar wat veel mensen niet weten is dat een adoptie procedure wel iets meer is dan een formuliertje invullen en vervolgens een kind adopteren. Bij een adoptie procedure komt veel bij kijken, zoals een beginseltoestemming, verplichte bijeenkomsten en een gezinsonderzoek. En dit alles bij elkaar kan wel 2 tot 6 jaar duren…

De verschillende stappen van de adoptieprocedure;

Stap 1: aanvragen van een beginseltoestemming

Het beginseltoestemmingformulier is te downloaden op internet en deze moet ingevuld opgestuurd worden naar Adoptievoorzieningen Nederland. Als je een relatie hebt en een adoptie aanvraag doet, moeten jij en je partner het formulier ondertekenen. Als het formulier goed is ontvangen door Adoptievoorzieningen Nederland, krijg je een BKA-nummer. Dit staat voor Buitenlands kind ter adoptie nummer en zal tijdens de hele adoptieprocedure je nummer zijn.

Als je voor de tweede keer of vaker wilt gaan adopteren, moet je opnieuw een beginseltoestemmingsformulier invullen. Daarna hoef je de voorlichtingen niet meer te volgen, maar vind er nog wel een nieuw gezinsonderzoek en medische verklaring plaatst.

Stap 2: Toetsing van de aanvraag

Zodra het formulier binnen is bij Adoptievoorzieningen Nederland, gaan ze beoordelen of er voldaan wordt aan de voorwaarden. Wordt er getwijfeld door Adoptievoorzieningen Nederland? Dan wordt het formulier doorgestuurd naar het ministerie van justitie en veiligheid.

Als eerste wordt er gekeken naar de leeftijd van de adoptieouders. Er mag namelijk geen verschil van 40 jaar tussen het kind en de ouders zitten. Daarnaast moeten aanvragers van 42 tot 46 jaar een IBO onderzoek doen. En mag je als adoptieouder niet ouder zijn dan 46 jaar, tenzij je naar het ministerie van justitie en veiligheid gaat voor een uitzondering.

Stap 3: Voorlichtingsbijeenkomsten

Als je aan alle voorwaarden voldoet en Adoptievoorzieningen Nederland je aanvraag heeft goedgekeurd, moet je verplichte bijeenkomsten bijwonen om verder te gaan in je procedure. De ervaring heeft namelijk geleerd dat een goede voorlichting en voorbereiding kan bijdragen aan het goed verlopen van adoptieplaatsingen. Er zijn zes verplichte voorlichtingsbijeenkomsten en deze zijn opgesplitst in twee delen.

Tijdens de eerste bijeenkomst krijg je meer informatie over de adoptieprocedure en de huidige regels van adoptie. Er is ook ruimte om vragen te stellen. Na de bijeenkomst kun je opnieuw beslissen of je door wilt gaan met de adoptieprocedure of wilt stoppen. Daarna volgen er nog vijf voorlichtingsbijeenkomsten, elke bijeenkomst duurt drie uur en de groep bestaat maximaal uit zestien deelnemers. De volgende onderwerpen komen aan bod tijdens de voorlichtingsbijeenkomsten: de geboorteouders, de voorgeschiedenis van het kind, hechting, verlies en rouw, identiteit en loyaliteit, de wensen en mogelijkheden van aspirant-adoptieouders.

Stap 4: Het gezinsonderzoek

Als je alle voorlichtingsbijeenkomsten hebt bijgewoond, volgt er een gezinsonderzoek. Voorafgaande aan het gezinsonderzoek, moet je een medische verklaring afleggen. Doel van het gezinsonderzoek is om inzicht te krijgen in je gezinsleven en om te kijken of je geschikt bent voor het verzorgen en opvoeden van adoptiekinderen. Het onderzoek bestaat uit verschillende gesprekken bij je thuis en in de vestiging van de raad in je eigen regio. Het streven is om het rapport binnen drie/vier maanden af te ronden.

Stap 5: Beginseltoestemming

Nadat je de bovenste dingen hebt gedaan, gaat het ministerie van justitie en veiligheid besluiten tot het verlenen van een beginseltoestemming. Als je toestemming krijgt, mag je een kind uit het buitenland adopteren. Het beginseltoestemming is vier jaar geldig en eventueel nog verlengd worden met vier jaar.

De minister van justitie en veiligheid kan ook het beginseltoestemming afwijzen, dan kun je binnen zes weken bezwaar maken hiertegen. Dan gaat de raad van strafrechtstoepassing en jeugdbescherming er na kijken en kunnen zij alsnog het beginseltoestemming verlenen.

Stap 6: Bemiddeling

In deze fase van het adoptieproces wordt er, doormiddel van bemiddeling, gezocht naar de meeste geschikte ouders voor een kind. Het matchen is namelijk geen gemakkelijke zaak en wordt er goed gekeken naar welke ouders het beste kunnen bieden aan het kind. Tijdens de volledige bemiddeling begeleidt een vergunninghouder je tijdens de procedure. Zij sturen namelijk je dossier naar de Centrale Autoriteit of naar de houdende instelling in het land waaruit je wilt adopteren.

Stap 7: Voorstel adoptiekind

Als er een match is gevonden, wordt er een kind voorgesteld door je vergunninghouder. Je beschikt alleen over schriftelijke informatie en hierop kun je een beslissing maken. Als het voorstel is voorgelegd aan jullie, wordt dit ook meteen doorgestuurd naar het minister van justitie en veiligheid. Hun moeten namelijk ook goedkeuring geven over de adoptie. Als iedereen tot de conclusie is gekomen dat er sprake is van een goede match, krijg je meer informatie. Zo krijg je de leeftijd, het geslacht en eventueel bijzonderheden te weten. Soms wordt er ook een foto bijgevoegd.

Stap 8: Aankomst kind in het gezin

Als alles goed is gekeurd, mag het kind naar Nederland komen. Meestal halen de aspirant-adoptieouders het kind op in het land van herkomst. Afhankelijk van het land kan het verblijf variëren van zeven dagen tot zelfs acht tot negen maanden. Als het kind eenmaal in Nederland is, wordt alles nog een keer gecontroleerd. Zo moet er een geldige beginseltoestemming zijn, de leeftijd moet oké zijn, er is voldaan aan de eisen en voorwaarden van het land van herkomst en alle stukken zijn in meerdere talen beschikbaar.

Als het kind wordt geadopteerd uit een land die is aangesloten bij het Haags Adoptieverdrag, wordt het kind meteen ingeschreven en krijgt het de Nederlandse nationaliteit. Bij kinderen die worden geadopteerd uit een niet-verdragsland moet eerst een visum worden aangevraagd en een machtiging worden uitgeschreven voor voorlopig verblijf.

Stap 9: Aanmelden kind bij officiële instanties

Als het kind is aangekomen in Nederland, moet er soms nog dingen worden geregeld. Dit hangt af vanuit welk land er geadopteerd is. Zo moet je binnen drie dagen je kind aanmelden bij de gemeente en gezag aanvragen bij het Nederlandse recht. Ook zijn er een paar familierechtelijke betrekkingen als het kind in Nederland aankomt. Zo krijgt het kind de achternaam van de adoptieouders, komt het kind in een erfrechtelijke betrekking tot de adoptieouders te staan en krijgt het kind de Nederlandse nationaliteit als één van de ouders Nederlands is.

Kim van Schie heeft samen met haar man Menno dochter Pauline geadopteerd uit Nigeria. Beluister hier Kims persoonlijke verhaal over de adoptie;

Pieter – Eerste Wereldoorlog in Breda

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Etiam porta sem malesuada magna mollis euismod. Vivamus sagittis lacus vel augue laoreet rutrum faucibus dolor auctor. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit.

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit. Etiam porta sem malesuada magna mollis euismod. Vivamus sagittis lacus vel augue laoreet rutrum faucibus dolor auctor. Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipiscing elit.

Dit is een extra kop!

Ik ben wie ik ben

Pieter Jansen
  • een
  • twee
  • drie

Ik ben wie ik ben

Pieter Jansen, docent mbo

Verhaaltje

Verhaaltje II

Cum sociis natoque penatibus et magnis dis parturient montes, nascetur ridiculus mus. Etiam porta sem malesuada magna mollis euismod. Donec sed odio dui. Aenean eu leo quam. Pellentesque ornare sem lacinia quam venenatis vestibulum. Cras mattis consectetur purus sit amet fermentum.